خنك خواهد شد و چشمانت روشنى يابند و با روح و ريحان همراه با كرام الكاتبين به پيشوازت مىآيند . اگر جانت به اينجا برسد - و با دست به گلوى خود اشاره كرد - و اگر زنده بمانى ، آنچه را خدا با آن چشمت را روشن مىسازد خواهى ديد و با ما بر فراز برين خواهى بود . چنين تعبيراتى در كلام امام باقر عليه السّلام هست كه حاكى از اميد دادن به شيعيان در مورد آينده است . در يك روايت ديگر براى قيام ، تعيين وقت شده و اين چيز عجيبى است . عن ابى حمزة الثمالى بسند عال ( در كافى است ) . « قال سمعت أبا جعفر عليه السّلام يقول يا ثابت انّ اللّه تبارك و تعالي قد كان وقّت هذا الأمر فى السّبعين فلمّا أن قتل الحسين صلوات اللّه عليه اشتدّ غضب اللّه تعالي علي أهل الأرض فأخّره الي أربعين و مائة فحدّثناكم فأذعتم الحديث فكشفتم قناع السّتر و لم يجعل اللّه له بعد ذلك وقتا عندنا و يمحو اللّه ما يشاء و يثبت و عنده أمّ الكتاب » ؛ « 1 » گفت : از ابا جعفر عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : اى ثابت ، خداوند تبارك و تعالى زمان اين امر را در سال هفتاد مقرر فرموده بود و چون حسين - صلوات الله عليه - كشته شد ، خشم الهى بر اهل زمين شدت گرفت و آن را تا 140 به تأخير انداخت . پس ما با شما در اين باره سخن گفتيم و شما سخنان ما را افشا كرديد و پرده پوشش را برداشتيد و پس از آن خداوند وقتى براى اين امر نزد ما قرار نداد و خدا محو مىكند آنچه را كه بخواهد و اثبات مىكند آنچه را كه بخواهد و اساس كتاب در نزد اوست . ) ابو حمزه مىگويد : « فحدّثت بذلك أبا عبد اللّه عليه السّلام فقال قد كان كذلك » ؛ « 2 » ( پس در اين باره با ابا عبد اللّه عليه السّلام سخن گفتم و او فرمود : چنين بوده است . ) سال 140 اواخر دوران زندگى امام صادق عليه السّلام است . اين همان چيزى است كه من قبل از اين‌كه اين حديث را ببينم از روال زندگى ائمه استشمام مىكردم و به نظرم مىرسيد كه دوران حكومتى كه امام سجاد عليه السّلام آن‌طور برايش كار مىكند و امام باقر عليه السّلام آن‌طور ، قاعدتا مىافتد به زمان امام صادق عليه السّلام . وفات امام صادق سال 148 است ، و اين وعده براى

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 368 . ( 2 ) . همان .